“Voor mij voelde het als meer dan werk – bijna als een soort levensopdracht.”
Lees verder
Bij Van Lanschot Kempen is diversiteit en inclusie (D&I) één manier om talent aan te trekken. Rolf Schrama en Rina Scherphof zien dat dit werkt: “Zet je het talent van iemand met een beperking op de juiste plek, dan neemt het talent het over.”
Zoevend naar de zeventiende verdieping van het Van Lanschot Kempen-kantoor op de Zuidas wordt Rolf Schrama hartelijk begroet door collega’s. Hij wordt vaak herkend als D&I-aanjager.
In de vergaderruimte neemt hij plaats naast Rina Scherphof: moeder van een zoon met autisme en daarnaast manager binnen de afdeling Internal Control. Zij begeleidt Marieke, die via AutiTalent gedetacheerd is. Binnen de afdeling Internal Control houdt ze zich bezig met proces,- en controloptimalisatie.
Met het Ability Programma creëert Van Lanschot Kempen kansen voor mensen met een beperking. Hoe doen jullie dat?
Rina: “Om te beginnen is kansen eigenlijk een verkeerd woord. Ons doel is een win-win voor mensen met een beperking en ons bedrijf.”
Rolf knikt. “Wij zoeken echt naar talent dat bij ons past. Vervolgens zoeken we naar de beste manier waarop we het talent kunnen inzetten.
Hij vervolgt: “Van verschillende partners, zoals AutiTalent, krijg ik passende profielen doorgestuurd. Als ik een match zie, op basis van kennis en ervaring, dan ga ik op zoek binnen onze organisatie: waar kan die persoon écht waarde toevoegen?”
Rina: “Zo kwam Marieke in mijn team terecht.”
Wat doet Marieke, en waarom wilden jullie haar hebben?
Rina: Onze afdeling werkt continu aan het verbeteren van de risicobeheersing, onder meer via procesverbetering, innovatie en automatisering. Marieke brengt daarin sterk analytisch vermogen, structuur en nauwkeurigheid, precies wat we nodig hebben.”
“Tijdens het sollicitatiegesprek was er meteen een klik. Neurodiverse mensen beschikken vaak over talenten zoals hyperfocus, probleemoplossend vermogen en oog voor detail. Die talenten zagen we direct bij Marieke.’’
Een bedrijf is net een wedstrijdboot: iedereen heeft zijn talenten en zijn beperkingen.”
Veel D&I-programma’s focussen vooral op het diversiteitsstuk: een x aantal mensen met een beperking aannemen. Jullie lijken meer op inclusie te focussen: goede randvoorwaarden en het talent op de juiste plek.
“Dat is mijn doel”, vertelt Rolf. “Ik vergelijk het vaak met paralympisch zeilen. Als oud-paralympiër heb ik geleerd dat als je iemand met een beperking op de juiste plek zet, de beperking juist wegvalt. Een bedrijf is eigenlijk net een wedstrijdboot. Iedereen heeft zijn talenten en beperkingen.”
Rina vult aan: “De randvoorwaarden zijn cruciaal. Kunnen wij bieden wat iemand nodig heeft? Kunnen we open naar elkaar zijn? Want pas dan kun je het talent optimaal benutten. Binnen Van Lanschot Kempen zijn we van mening dat mensen het verschil maken en iedereen ertoe doet.
Met Marieke zag ik dat dit mogelijk was. We kijken goed naar wat zij nodig heeft en passen waar nodig dingen aan. Zo loopt zij haar pauzewandeling in haar eentje, en is er ruimte gecreëerd binnen onze kantoortuin waar ze ongestoord kan werken.”
Kan elke manager iemand met autisme in haar team verwelkomen?
Rolf: “Het begint vooral bij de intrinsieke motivatie van de manager. Als deze er niet is, dan is de kans dat het niet werkt. Maar het zal je verbazen hoeveel mensen hiervoor openstaan.”
Rina: “Als moeder van een zoon met autisme zie ik van dichtbij hoe ongelooflijk krachtig en uniek zijn manier van denken is, en tegelijk hoe hard de wereld kan zijn. Dat raakt mij, keer op keer. Niet omdat hij minder kan, maar omdat hij te vaak méér moet dragen: misverstanden, vooroordelen en een maatschappij die nog te vaak uitgaat van “normaal” in plaats van menselijk. Mensen met autisme staan daardoor nog te vaak en te lang aan de zijlijn, terwijl hun talenten en potentieel juist zoveel waarde toevoegen.
We zouden het gesprek moeten kantelen. Minder focus op wat zogenaamd niet kan, en meer ruimte voor wat wél kan: de kwaliteiten, het doorzettingsvermogen en de successen van neurodiverse mensen. Want als we blijven kijken door de bril van beperkingen, missen we niet alleen hun mogelijkheden, we doen hen ook tekort.”
De tijd van ontwijken is voorbij. Alle deuren moeten open.”
Wat willen jullie bereiken op de lange termijn?
Rolf: “Het bedrijfsleven moet inclusiever. Niet het ene bedrijf wel, het andere bedrijf niet. De tijd van ontwijken is voorbij: alle deuren moeten open. De kinderen die nu opgroeien moeten later alle kansen krijgen om mee te doen. Ik realiseer me dat een inclusieve werkomgeving begint bij bewustwording. Daarom zet ik me naast mijn werk bij Van Lanschot Kempen ook in als spreker. Om zo andere bedrijven over te halen om ook hun deuren te openen voor deze doelgroep.”
